Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Εκατό χρόνια από τη ρωσική επανάσταση και την αποκήρυξη των χρεών

περί των γεγονότων

14 Ιανουαρίου 2018
Από Eric Toussaint

                      (Πρώτη από έξι συνέχειες).
Τον Φεβρουάριο του 1918, η αποκήρυξη των χρεών στην οποία προχώρησε η σοβιετική κυβέρνηση ταρακούνησε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και οδήγησε σε ομόφωνη καταδίκη από πλευράς των κυβερνήσεων των Μεγάλων Δυνάμεων.
Αυτή η απόφαση αποκήρυξης εγγράφονταν στην συνέχεια του πρώτου μεγάλου κινήματος κοινωνικής χειραφέτησης που συντάραξε την ρωσική αυτοκρατορία, το 1905. Αυτό το ευρύ επαναστατικό κίνημα είχε προκληθεί από συνδυασμό πολλών παραγόντων: την κατατρόπωση των ρωσικών δυνάμεων στον πόλεμο με την Ιαπωνία, τον θυμό των αγροτών που απαιτούσαν γη, την απόρριψη της απολυταρχίας, τις διεκδικήσεις των εργατών… Το κίνημα ξεκίνησε με απεργίες στη Μόσχα, τον Οκτώβρη του 1905, κι επεκτάθηκε σε όλη την αυτοκρατορία υιοθετώντας ποικίλες μορφές αγώνα. Κατά την διάρκεια της διαδικασίας αυτό-οργάνωσης των λαϊκών μαζών γεννήθηκαν συμβούλια (τα «σοβιέτ», στα ρωσικά) αγροτών, συμβούλια εργατών, συμβούλια στρατιωτών…
1. Η αποκήρυξη των χρεών στην καρδιά των επαναστάσεων του 1905 και του 1917
Στην αυτοβιογραφία του, ο Λέων Τρότσκι που προέδρευσε στο Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης (πρωτεύουσας της Ρωσίας ως τον Μάρτη του 1918) εξηγεί πως η σύλληψη του συνόλου του διευθυντηρίου του, στις 3 Δεκέμβρη 1905, προκλήθηκε από την δημοσίευση ενός μανιφέστου όπου τα μέλη του εκλεγμένου αυτού συμβουλίου καλούσαν σε αποκήρυξη των χρεών που είχαν συναφθεί από το καθεστώς του τσάρου. Εξηγεί επίσης ότι αυτό το κάλεσμα του 1905 για μη αποπληρωμή του χρέους συγκεκριμενοποιήθηκε τελικά στις αρχές του 1918, όταν η κυβέρνηση των σοβιέτ υιοθέτησε το διάταγμα αποκήρυξης των τσαρικών χρεών:
Μας συνέλαβαν την επομένη της δημοσίευσης αυτού που ονομάστηκε το «χρηματοοικονομικό μας μανιφέστο», όπου ανακοινώνονταν η αναπότρεπτη πτώχευση του τσαρικού καθεστώτος: καθιστούσαμε απολύτως κατανοητό ότι τα χρέη των Ρομανώφ δεν θα αναγνωρίζονταν από τον λαό την ημέρα που θα νικούσε |1|.


Ο Τρότσκι (με τον φάκελο στα χέρια) μεταξύ των μελών του σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης, το 1905, κατά την διάρκεια της δίκης τους
Το μανιφέστο των εργατών εκλεγμένων αντιπροσώπων δήλωνε ξεκάθαρα τα ακόλουθα:
«Η απολυταρχία δεν απόλαυσε της εμπιστοσύνης του λαού και δεν της δόθηκε ποτέ κανενός είδους νομιμοποίηση από τον λαό. Γι’αυτό και αποφασίσαμε να μην επιτρέψουμε την εξυπηρέτηση των δανείων που έχει συνάψει η τσαρική κυβέρνηση ενώ είχε ανοιχτά εμπλακεί σε πόλεμο με ολόκληρο τον λαό.»
Το γαλλικό Χρηματιστήριο απάντησε στο δικό μας μανιφέστο λίγους μήνες αργότερα, παραχωρώντας νέο δάνειο στον τσάρο, ύψους επτακοσίων πενήντα εκατομμυρίων φράγκων. Ο φιλελεύθερος και αντιδραστικός Τύπος ειρωνεύονταν τις αδύναμες απειλές του Σοβιέτ κατά των τσαρικών οικονομικών και των Ευρωπαίων τραπεζιτών. Στην συνέχεια, προσπάθησαν να ξεχαστεί το μανιφέστο. Όμως, είχε καταγραφεί στις μνήμες. Η δημοσιονομική χρεοκοπία του τσαρισμού, που προετοιμάζονταν από ολόκληρο το παρελθόν του, ξέσπασε με την στρατιωτική κατάρρευση του καθεστώτος. Και, με τη νίκη της επανάστασης, ένα διάταγμα του συμβουλίου των λαϊκών επιτρόπων, που εκδόθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1918, διακήρυττε απλά και ξεκάθαρα την διαγραφή όλων των χρεών του τσάρου. Το διάταγμα αυτό είναι ακόμη σε ισχύ |2|. Όσοι δηλώνουν πως η Οκτωβριανή επανάσταση δεν αναγνωρίζει καμία υποχρέωση, σφάλλουν. Η επανάσταση αναγνωρίζει πλήρως τις δικές της υποχρεώσεις. Την δέσμευση που ανέλαβε στις 2 Δεκεμβρίου 1905, την εκπλήρωσε στις 10 Φεβρουαρίου 1918. Είχε κάθε δικαίωμα να πει στους δανειστές του τσαρισμού: «Κύριοι, είχατε προειδοποιηθεί εγκαίρως!»
Υπό αυτήν την έννοια, όπως και υπό όλες τις άλλες, το 1905 είχε προετοιμάσει το 1917.
Στο βιβλίο με τίτλο 1905, ο Λ. Τρότσκι περιγράφει τη διαδοχή των γεγονότων που οδήγησε στην υιοθέτηση του χρηματοοικονομικού Μανιφέστου με το οποίο το Σοβιέτ, αυτό το όργανο επαναστατικής δημοκρατίας, καλούσε στην άρνηση της αποπληρωμής των χρεών που είχε συνάψει ο τσάρος.
Ένα ευρύ πεδίο δράσης ανοίγονταν λοιπόν μπροστά στο Σοβιέτ. Γύρω του, εκτείνονταν τεράστιες εκτάσεις σε πολιτική αγρανάπαυση που το μόνο που χρειάζονταν ήταν να οργωθούν με το στιβαρό άροτρο της επανάστασης |3|. Όμως, ο χρόνος δεν περίσσευε. Η αντίδραση, πυρετωδώς, ετοίμαζε αλυσίδες και μπορούσε κανείς να αναμένει, από στιγμή σε στιγμή, ένα πρώτο κτύπημα. Η εκτελεστική επιτροπή, παρά τον όγκο εργασιών που έπρεπε να φέρει εις πέρας σε καθημερινή βάση, βιάζονταν να εκτελέσει την απόφαση που είχε πάρει η συνέλευση στις 27 Νοέμβρη 1905. Κάλεσε τους στρατιώτες και, σε συνεδρίαση με τους αντιπροσώπους των επαναστατικών κομμάτων, ενέκρινε το κείμενο του χρηματοοικονομικού Μανιφέστου (…).
Στις 2 Δεκέμβρη 1905, το μανιφέστο δημοσιεύτηκε σε οκτώ εφημερίδες της Αγίας Πετρούπολης: τέσσερις σοσιαλιστικές και τέσσερις φιλελεύθερες.
Ιδού το κείμενο αυτού του ιστορικού ντοκουμέντου:
«Η κυβέρνηση είναι στα πρόθυρα της πτώχευσης. Κατέστησε την χώρα ένα βουνό από ερείπια, την γέμισε πτώματα. Εξαντλημένοι, πεινασμένοι, οι αγρότες δεν είναι πλέον σε θέση να πληρώνουν τους φόρους. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε τα χρήματα του λαού για να ανοίξει πιστώσεις για τους ιδιοκτήτες. Τώρα, δεν ξέρει πια τι να κάνει με τις ιδιοκτησίες που του χρησιμεύουν ως ενέχυρο. Τα εργαστήρια και τα εργοστάσια δεν λειτουργούν πια. Λείπει η δουλειά. Ο μαρασμός βρίσκεται παντού.
Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε το κεφάλαιο των ξένων δανείων για να κατασκευάσει σιδηροδρόμους, έναν στόλο, φρούρια, για να δημιουργήσει αποθέματα όπλων. Καθώς οι ξένες πηγές στέρεψαν, οι κρατικές παραγγελίες δεν έρχονται πια. Ο έμπορος, ο μεγαλοπρομηθευτής, ο εργολάβος, ο βιομήχανος που συνήθισαν να πλουτίζουν εις βάρος του Κράτους, στερούνται τα κέρδη τους και κλείνουν τα καταστήματα και τα εργοστάσιά τους. Οι πτωχεύσεις πολλαπλασιάζονται. Οι τράπεζες καταρρέουν. Δεν γίνονται πια σχεδόν καθόλου εμπορικές συναλλαγές.
«Η μάχη της κυβέρνησης κατά της κοινωνικής επανάστασης οδηγεί σε αδιάκοπες ταραχές. Κανείς δεν είναι σίγουρος για το αύριο.
«Το ξένο κεφάλαιο περνά τα σύνορα. Το «καθαρά ρώσικο» κεφάλαιο πηγαίνει, και αυτό, να προστατευτεί στις ξένες τράπεζες. Οι πλούσιοι πουλούν τα υπάρχοντά τους και μεταναστεύουν. Τα αρπακτικά εγκαταλείπουν την χώρα παίρνοντας μαζί τους όσα ανήκουν στον λαό.
«Εδώ και πολύ καιρό, η κυβέρνηση ξοδεύει όλα τα έσοδα του Κράτους για να συντηρεί τον στρατό και τον στόλο. Δεν υπάρχουν σχολεία. Οι δρόμοι είναι σε οικτρή κατάσταση. Κι όμως, τα χρήματα λείπουν σε βαθμό που δεν μπορούν να τραφούν οι στρατιώτες. Ο πόλεμος χάθηκε εν μέρει επειδή δεν είχαμε πυρομαχικά. Σε όλη τη χώρα, ο στρατός, εξαθλιωμένος και πεινασμένος, επαναστατεί.
«Η οικονομία των σιδηροδρόμων έχει καταρρεύσει από την σπατάλη, ένας μεγάλος αριθμός γραμμών καταστράφηκαν από την κυβέρνηση. Για να οργανωθούν και πάλι, αποδοτικά, οι σιδηρόδρομοι, θα χρειαστούν εκατοντάδες εκατομμύρια.
[…]
«Η κυβέρνηση λεηλάτησε τα ταμιευτήρια και χρησιμοποίησε τις καταθέσεις για να τροφοδοτήσει τις ιδιωτικές τράπεζες και τις βιομηχανίες που, συχνά, είναι σάπιες. Με το κεφάλαιο των μικροεπενδυτών, παίζει στο Χρηματιστήριο, εκθέτοντας τα κεφάλαια σε καθημερινούς κινδύνους.
«Το απόθεμα σε χρυσό της Τράπεζας του Κράτους είναι ασήμαντο σε σχέση με τις απαιτήσεις που δημιουργούν τα κυβερνητικά δάνεια και οι ανάγκες των εμπορικών συναλλαγών. Το απόθεμα αυτό θα εξαντληθεί σύντομα αν απαιτηθεί σε όλες τις συναλλαγές, το χαρτί να ανταλλάσσεται με νόμισμα σε χρυσό.
[…]
«Επωφελούμενη του γεγονότος ότι τα δημοσιονομικά δεν ελέγχονται, η κυβέρνηση συνάπτει εδώ και πολύ καιρό δάνεια που ξεπερνούν κατά πολύ την φερεγγυότητα της χώρας. Και χρησιμοποιεί νέα δάνεια για να πληρώσει τους τόκους των προηγούμενων.
«Από χρόνο σε χρόνο, η κυβέρνηση συντάσσει πλαστό προϋπολογισμό εσόδων και δαπανών, δηλώνοντας τα μεν και τα δε χαμηλότερα από τα πραγματικά τους ποσά, λεηλατώντας κατά βούληση, αναφέροντας υπεραξία αντί για ετήσιο έλλειμμα. Και οι δημόσιοι υπάλληλοι, που δεν ελέγχονται από κανέναν, ολοκληρώνουν την εξάντληση του Δημόσιου Ταμείου.
«Μόνον η συντακτική Συνέλευση μπορεί να θέσει τέλος σε αυτήν την κατεδάφιση των οικονομικών, αφού πρώτα ανατρέψει την απολυταρχία. Η Συνέλευση θα προχωρήσει σε αυστηρή διερεύνηση των οικονομικών του Κράτους και θα συντάξει λεπτομερή, ξεκάθαρο, ακριβή και ελεγμένο προϋπολογισμό των δημοσίων εσόδων και εξόδων.
«Ο φόβος του λαϊκού ελέγχου που θα μπορούσε να αποκαλύψει σε ολόκληρο τον κόσμο την χρηματοοικονομική της ανικανότητα, αναγκάζει την κυβέρνηση να αναβάλλει διαρκώς την σύγκληση των λαϊκών εκπροσώπων.
«Η χρηματοοικονομική πτώχευση του Κράτους προέρχεται από την απολυταρχία, όπως κι η στρατιωτική του πτώχευση. Οι εκπρόσωποι του λαού θα διαταχθούν και θα αναγκαστούν να πληρώσουν τα χρέη το συντομότερο δυνατόν.
«Επιχειρώντας να υπερασπιστεί το καθεστώς απάτης, η κυβέρνηση αναγκάζει τον λαό να διεξάγει εναντίον του έναν αγώνα ως τον θάνατο. Σε αυτόν τον πόλεμο, εκατοντάδες και χιλιάδες πολιτών πεθαίνουν ή καταστρέφονται. Η παραγωγή, το εμπόριο και οι οδοί επικοινωνίας καταστρέφονται εκ βάθρων.
«Δεν υπάρχει παρά μόνο μια διέξοδος: πρέπει να ανατραπεί η κυβέρνηση, να της αφαιρεθούν οι τελευταίες της δυνάμεις. Πρέπει να στερέψει η τελευταία πηγή απ’την οποία αντλεί την ύπαρξή της: τα χρηματοοικονομικά έσοδα. Είναι απαραίτητο, όχι μόνο για την πολιτική και οικονομική χειραφέτηση της χώρας, αλλά, ειδικότερα, για να επιβληθεί τάξη στα χρηματοοικονομικά του Κράτους.
«Συνεπώς, αποφασίζουμε πως:
«Θα αρνηθούμε να πραγματοποιήσουμε οιαδήποτε καταβολή επαναγοράς των γαιών και όλες τις καταβολές στα ταμεία του Κράτους. Θα απαιτήσουμε, σε όλες τις συναλλαγές, για την καταβολή μισθών και αμοιβών, νόμισμα σε χρυσό και όταν θα πρόκειται για ποσό μικρότερο των πέντε ρουβλιών, θα απαιτούμε χρήματα.
«Θα αποσύρουμε τις καταθέσεις που έχουν γίνει σε ταμιευτήρια και στην Τράπεζα του Κράτους, απαιτώντας εξόφληση στο ακέραιο,
«Η απολυταρχία δεν απόλαυσε της εμπιστοσύνης του λαού και δεν της δόθηκε ποτέ κανενός είδους νομιμοποίηση από τον λαό.
«Σήμερα, η κυβέρνηση συμπεριφέρεται μέσα στο ίδιο της το Κράτος σαν σε κατακτημένη χώρα.
«Γι’αυτό αποφασίζουμε να μην ανεχτούμε την αποπληρωμή των χρεών του συνόλου των δανείων που η τσαρική κυβέρνηση συνήψε ενώ διεξήγαγε ανοικτό πόλεμο ενάντια στον λαό.»
(Τέλος του κειμένου του μανιφέστου)

22 Ιανουαρίου 1905: Κόκκινη Κυριακή στην Αγία Πετρούπολη
Κάτω από το κείμενο του Μανιφέστου που δημοσιεύτηκε στον Τύπο στις 2 Δεκέμβρη 1905, ακολουθούσε ο παρακάτω κατάλογος των οργανώσεων που στήριζαν το κάλεσμα σε άρνηση πληρωμής του τσαρικού χρέους και σε οικονομική ασφυξία της απολυταρχίας:
«Το σοβιέτ των αιρετών εργατών,
«Η κύρια επιτροπή της πανρωσικής ένωσης αγροτών,
«Η κεντρική επιτροπή και η οργανωτική επιτροπή του ρωσικού σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κόμματος,
«Η κεντρική επιτροπή του επαναστατικού σοσιαλιστικού κόμματος
«Η κεντρική επιτροπή του πολωνικού σοσιαλιστικού κόμματος.»
Ο Τρότσκι συμπληρώνει ένα τελικό σχόλιο: «Φυσικά, το μανιφέστο αυτό δεν ήταν σε θέση, από μόνο του, να ανατρέψει τον τσαρισμό, ούτε και τα χρηματοοικονομικά του.
(…) Το χρηματοοικονομικό μανιφέστο του σοβιέτ δεν μπορούσε παρά να είναι μια εισαγωγή στους ξεσηκωμούς του Δεκέμβρη. Με την στήριξη της απεργίας και τις μάχες που δόθηκαν στα οδοφράγματα, είχε σημαντική απήχηση σε όλη την χώρα.Ενώ, τα προηγούμενα τρία χρόνια, οι καταθέσεις που έγιναν στα ταμιευτήρια, τον Δεκέμβρη, ξεπερνούσαν τις αναλήψεις κατά 4 εκατομμύρια ρούβλια, τον Δεκέμβρη του 1905, οι αναλήψεις ξεπέρασαν τις καταθέσεις κατά 90 εκατομμύρια: το μανιφέστο είχε τραβήξει από τις δεξαμενές του Κράτους, σε έναν μήνα, 94 εκατομμύρια ρούβλια! Έπρεπε να καταπνιγεί η εξέγερση από τις τσαρικές ορδές για να επανέλθει η ισορροπία στα ταμιευτήρια…».
Η καταγγελία του αθέμιτου και απεχθούς χαρακτήρα των τσαρικών χρεών έπαιξε θεμελιώδη ρόλο στις επαναστάσεις του 1905 και του 1917. Το κάλεσμα να μην πληρωθεί το χρέος συγκεκριμενοποιήθηκε εν τέλει στο διάταγμα αποκήρυξης (μονομερούς διαγραφής) του χρέους που υιοθέτησε η σοβιετική κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 1918.
2. Από την τσαρική Ρωσία στην επανάσταση του 1917 και στην αποκήρυξη των χρεών
Μετά το τέλος των ναπολεόντειων πολέμων, η Ρωσία αναδύθηκε ως μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη και συμμετείχε στον σχηματισμό της Ιεράς Συμμαχίας. Η Ιερά Συμμαχία συστήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1815, στο Παρίσι, με πρωτοβουλία του Τσάρου Αλέξανδρου Α’, από τρεις ευρωπαϊκές μοναρχίες που είχαν νικήσει την αυτοκρατορία του Ναπολέοντα, με στόχο την ισχυροποίηση των θέσεών τους και την άμυνά τους απέναντι στις επαναστάσεις. Αποτελούμενη, σε πρώτη φάση, από την ρωσική Αυτοκρατορία, την αυτοκρατορία της Αυστρίας και το Βασίλειο της Πρωσίας, συμπληρώθηκε με την Γαλλία (όπου η μοναρχία είχε αποκατασταθεί) το 1818, ενώ είχε εκ των πραγμάτων την στήριξη του Λονδίνου.
Η τσαρική Ρωσία: μια ευρωπαϊκή μεγάλη δύναμη
Η ρωσική αυτοκρατορία ήταν μέλος της τρόικας που τοποθέτησε στον ελληνικό θρόνο έναν Βαυαρό πρίγκιπα, το 1830, και αλυσόδεσε την χώρα σε ένα χρέος τόσο απεχθές όσο και μη βιώσιμο. Για την Μόσχα, η προοδευτική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποτελούσε ένα πολύ σημαντικό διακύβευμα διότι αφορούσε τα ρωσικά συμφέροντα στα Βαλκάνια και την κυκλοφορία μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου.



Η Ευρώπη το 1815, μετά το Συνέδριο της Βιέννης
Έως την δεκαετία του 1870, οι τραπεζίτες του Λονδίνου ήταν οι κύριοι χρηματοδότες του τσάρου. Από την σύσταση της γερμανικής Αυτοκρατορίας και την νίκη της επί της Γαλλίας, το 1871, οι γερμανοί τραπεζίτες αντικατέστησαν το Λονδίνο. Από την στιγμή εκείνη, η Γερμανία έγινε ο κύριος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας. Στις παραμονές του 1ου παγκόσμιου πολέμου, 53 % των εισαγωγών της Ρωσίας προέρχονταν από την Γερμανία και 32 % των εξαγωγών της κατευθύνονταν προς αυτήν. Αντίθετα, σε χρηματοοικονομικό επίπεδο, από το τέλος του 19ου αιώνα, οι Γάλλοι τραπεζίτες αντικατέστησαν τους Γερμανούς. Στις παραμονές του 1ου παγκόσμιου πολέμου, 80 % του εξωτερικού χρέους της Ρωσίας κατέχονταν από «επενδυτές» της Γαλλίας και τα περισσότερα τρέχοντα ρωσικά δάνεια είχαν εκδοθεί στην χρηματιστική αγορά του Παρισιού.


Η Ρωσική αυτοκρατορία το 1905
Συνοπτικά, οι κεφαλαιοκράτες της Γαλλίας δάνειζαν στην Ρωσία και πραγματοποιούσαν εκεί επενδύσεις (οι Βέλγοι κεφαλαιοκράτες, ειδικότερα οι «βιομήχανοι», πραγματοποιούσαν επίσης σημαντικές επενδύσεις στην Ρωσία |4|) ενώ οι Γερμανοί κεφαλαιοκράτες διοχέτευαν εκεί ένα μέρος της παραγωγής τους και προμηθεύονταν πρώτες ύλες.)
Όταν το σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης υιοθέτησε το χρηματοοικονομικό μανιφέστο – κάλεσμα στην αποκήρυξη του τσαρικού χρέους, η Ρωσία ετοιμάζονταν να εκδώσει ένα νέο μαζικό δάνειο, με την συνδρομή των τραπεζιτών και της κυβέρνησης της Γαλλίας. Η προειδοποίηση που απηύθυνε το Σοβιέτ δεν έλήφθη υπόψη από τους χρηματιστές του Παρισιού και το δάνειο δόθηκε. Δώδεκα χρόνια αργότερα, διαγράφηκε μονομερώς.

Ένας ρωσικός τίτλος του 1906
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, αντιπαρατέθηκαν δυο στρατόπεδα καπιταλιστικών δυνάμεων: από τη μια, η γερμανική αυτοκρατορία και οι σύμμαχοί της, η αυστρο-ουγγρική αυτοκρατορία, η Βουλγαρία και η Οθωμανική αυτοκρατορία. Το δεύτερο αποτελούνταν από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την ρωσική αυτοκρατορία, το Βέλγιο, τη Ρουμανία, την Ιταλία, την Ιαπωνία και, από τον Φεβρουάριο του 1917, τις ΗΠΑ.
Εδώ και χρόνια η Γερμανία, η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία και η τσαρική Ρωσία προετοιμάζονταν για πόλεμο. Η Γερμανία, σε πλήρη οικονομική ανάπτυξη, επιζητούσε την επέκταση του χώρου της, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις αποικίες.
Η Γαλλία ήθελε να πάρει την εκδίκησή της από την Γερμανία και, ειδικότερα, να πάρει την Αλσατία και την Λωρραίνη που η Γερμανία είχε προσαρτήσει μετά την γαλλική ήττα του 1871. Η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία ήθελαν επίσης να επεκτείνουν τις αποικιακές τους επικράτειες, ειδικά πάνω στα ερείπια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η αριστερά, στις διάφορες εμπλεκόμενες στον πόλεμο χώρες, είχε καταγγείλει πολλά χρόνια πριν τις προετοιμασίες για τον πόλεμο αυτόν.
Στο Συνέδριο της Στουτγάρδης (1907) της σοσιαλιστικής διεθνούς, η απόφαση που ψηφίστηκε ομόφωνα δήλωνε:
«Σε περίπτωση που, παρ’ όλ’ αυτά, ο πόλεμος ξεσπάσει (τα σοσιαλιστικά κόμματα) πρέπει να μεσολαβήσουν για τον σταματήσουν άμεσα και να χρησιμοποιήσουν την οικονομική και πολιτική κρίση που θα προκαλέσει ο πόλεμος για να εξεγείρουν τα βαθύτερα λαϊκά στρώματα και να επιταχύνουν την πτώση της καπιταλιστικής κυριαρχίας.”
Το 1913, στο έκτακτο Συνέδριο της Βασιλείας, η Διεθνής είχε απευθύνει επίσημη προειδοποίηση προς τις κυβερνήσεις: «Οι κυβερνήσεις πρέπει να γνωρίζουν καλά ότι, δεδομένης της σημερινής κατάστασης της Ευρώπης και της πνευματικής διάθεσης της εργατικής τάξης, δεν μπορούν, χωρίς κίνδυνο για τις ίδιες, να κηρύξουν τον πόλεμο.» |5|
Ο Ζαν Ζωρές (Jean Jaurès), σημαντική προσωπικότητα του γαλλικού σοσιαλισμού, συμπύκνωσε το μήνυμα αυτό στην τελευταία πρόταση της ομιλίας του στο Συνέδριο της Βασιλείας: «Οξύνοντας τον κίνδυνο πολέμου, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να κατανοήσουν ότι οι λαοί μπορούν εύκολα να κάνουν τους δικούς τους υπολογισμούς: η δική τους επανάσταση θα τους στοιχίσει λιγότερους νεκρούς απ’ό,τι ο πόλεμος των άλλων.»
Την κρίσιμη ώρα, τον Αύγουστο του 1914, πολλά μεγάλα σοσιαλιστικά κόμματα (το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας, αυτό της Αυστρίας, αυτά του Βελγίου, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας) ψήφισαν μαζί με την αστική τους τάξη τις πιστώσεις για την χρηματοδότηση του πολέμου. Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Το σύνολο των θανάτων που οφείλονταν στην παγκόσμια σύγκρουση ανέρχεται σε 18,6 εκατομμύρια, 9,7 στρατιώτες και 8,9 εκατομμύρια άμαχοι. Μεταξύ 1914 και Φεβρουαρίου 1917, στην Ρωσία, ο αριθμός των θανάτων που οφείλονταν στην συμμετοχή του Τσάρου στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ανήλθε σε 3.300.000, εκ των οποίων 1.800.000 στρατιώτες και 1.500.000 άμαχοι|6|.
Από την επανάσταση του Φλεβάρη 1917 σε αυτήν του Οκτώβρη
Όταν ξέσπασε η επανάσταση, τον Φεβρουάριο του 1917, με μια μεγάλη απεργία των γυναικών (είχε ξεκινήσει στις 23 Φλεβάρη 1917 |7|, διεθνή ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών |8|), ο ρωσικός λαός ήθελε να απαλλαγεί από το απολυταρχικό τσαρικό καθεστώς, ήθελε ψωμί, επιθυμούσε επίσης το τέλος του πολέμου, πρόσβαση στη γη για δεκάδες εκατομμύρια χωρικών που την στερούνταν και αναγκάζονταν να θέτουν την ζωή τους σε κίνδυνο σε έναν πόλεμο του οποίου οι στόχοι τους ήταν τελείως ξένοι.

Αλεξάντρ Φιοντόροβιτς Κερένσκι (1881-1970)
Το νέο καθεστώς, υπό την διεύθυνση του μετριοπαθούς σοσιαλιστή Κερένσκι |9| που διαδέχθηκε τον Τσάρο, αρνήθηκε να μοιράσει γη στους χωρικούς, θέλησε να συνεχίσει τον πόλεμο και στάθηκε ανίκανο να θρέψει τον πληθυσμό. Δεσμεύτηκε επίσης να αποπληρώσει τα χρέη που είχε συνάψει το τσαρικό καθεστώς με τους ξένους πιστωτές και συνήψε νέα δάνεια για να συνεχίσει τον πόλεμο.
Ο Νταν, ένας από τους κυριότερους μενσεβίκους ηγέτες που ήταν αντίθετοι με το κόμμα των μπολσεβίκων, περιγράφει τον επαναστατικό αναβρασμό των μηνών που προηγήθηκαν του Οκτώβρη του 1917: οι μάζες «άρχισαν όλο και πιο συχνά να εκφράζουν την δυσαρέσκεια και την ανυπομονησία τους με ορμητικές κινήσεις και κατέληξαν (…)να στραφούν προς τον κομμουνισμό (…).Οι απεργίες διαδέχονταν η μια την άλλη. Οι εργάτες ήθελαν να απαντήσουν στην ταχεία άνοδο του κόστους ζωής με αυξήσεις μισθών. Αλλά όλες τους οι προσπάθειες απέτυχαν λόγω της συνεχούς υποτίμησης του χαρτονομίσματος. Οι κομμουνιστές διέδωσαν στις τάξεις τους το σύνθημα του «εργατικού ελέγχου» και τους συμβούλεψαν να πάρουν οι ίδιοι, στα χέρια τους, την διεύθυνση των επιχειρήσεων, για να εμποδίσουν το «σαμποτάζ» των κεφαλαιοκρατών. Από την άλλη, οι χωρικοί άρχισαν να παίρνουν υπό τον έλεγχό τους τα κτήματα, να διώχνουν τους κτηματίες και να βάζουν φωτιά στ’αρχοντικά τους…» |10|.
Η επανάσταση του Οκτώβρη του 1917
Η δυσαρέσκεια που προκάλεσε η πολιτική του Κερένσκι οδήγησε σε δεύτερη επανάσταση, τον Οκτώβρη του 1917 (στις 7 Νοέμβρη 1917, σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο που υιοθετήθηκε αργότερα). Η νέα κυβέρνηση |11|, με την στήριξη του συνεδρίου των σοβιέτ, δεσμεύτηκε υπέρ της ειρήνης, της διανομής γης και της εύρεσης τρόπων επανεκκίνησης της οικονομίας της χώρας, της αποκήρυξης του χρέους και της εθνικοποίησης του τραπεζικού τομέα |12|.

Μετάφραση από τα γαλλικά: Christine Cooreman

Σημειώσεις:
|1| Αυτό το απόσπασμα του βιβλίου Ma vie (Η Ζωή μου) είναι διαθέσιμο online (στα γαλλικά):https://www.marxists.org/francais/t…
|2| Ο Τρότσκι συνέταξε το κείμενο αυτό το 1930.
|3| Αυτό το απόσπασμα του βιβλίου 1905 είναι διαθέσιμο online (γαλλικά) :https://www.marxists.org/francais/t…
|4| Το 1914, υπήρχαν τραμ τα οποία εκμεταλλεύονταν βελγικές επιχειρήσεις σε 26 ρωσικές πόλεις. Σύμφωνα με τον Βέλγο υπουργό, Ανρί Ζασπάρ (Henri Jaspar), που μιλώντας στον βελγικό κοινοβούλιο, αναφέρονταν στα βελγικά συμφέροντα του Βελγίου στην Ρωσία πριν τον πόλεμο: «ο χυτοσίδηρος που παράγαμε στην Ρωσία αντιπροσώπευε 1/3 της συνολικής παραγωγής ρωσικού χυτοσιδήρου. Οι δοκίδες, τα ελάσματα, οι στρωτήρες αντιπροσώπευαν 42 % της συνολικής ρωσικής παραγωγής. Τα χημικά προϊόντα που παράγονταν από Βέλγους στην Ρωσία αντιπροσώπευαν 75 % των χημικών προϊόντων που παράγονταν σε όλη τη Ρωσία. Τα γυάλινα προϊόντα αντιπροσώπευαν 50% της ρωσικής παραγωγής, τα γυάλινα πετάσματα, 30%.» Σύμφωνα με τον υπουργό, 161 βελγικές επιχειρήσεις ήταν παρούσες στην Ρωσία πριν τον πόλεμο. Πηγή: Κοινοβουλευτικά πρακτικά (Annales parlementaires, Chambre, 1921-1922, σ. 883-884. Συνεδρία της 23ης Μαΐου 1922. Βλ. επίσης Κοινοβουλευτικά έγγραφα (Documents parlementaires), Γερουσία (Sénat), 1928-1929, n° 88, Έκθεση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων (Rapport de la Commission des Affaires étrangères), σ. 37-38. Τα έγγραφα αυτά αναφέρονται από τον Jean Stengers, Belgique et Russie, 1917-1924 : gouvernement et opinion publique (Βέλγιο και Ρωσία, 1917-1924: κυβέρνηση και κοινή γνώμη), Revue belge de philologie et d’histoire, Année 1988, Volume 66, Numéro 2 pp. 296-328http://www.persee.fr/doc/rbph_0035-…
|5| J. Longuet, Le mouvement socialiste international (Το διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα), Παρίσι, 1931, σ. 58.
|6| Οι χώρες που επλήγησαν περισσότερο, πέραν της Ρωσίας, ήταν η γερμανική αυτοκρατορία, με 2 εκατομμύρια νεκρούς μεταξύ των στρατιωτών και 420.000 αμάχους, η Γαλλία (αποικιών περιλαμβανομένων) με 1,4 εκατομμύριο νεκρούς στρατιώτες και 300.000 αμάχους, η Αυστρο-Ουγγαρία με 1,1 εκατομμύριο νεκρούς στρατιώτες και 470.000 αμάχους, το Ηνωμένο Βασίλειο (αποικιών περιλαμβανομένων), 885.000 στρατιώτες και 110.000 άμαχοι, η Οθωμανική αυτοκρατορία, 800.000 στρατιώτες και 4,2 εκατομμύρια αμάχων και το Βασίλειο της Σερβίας, 1.250.000 θύματα, εκ των οποίων 800.000 άμαχοι, ήτοι ένα τρίτο του πληθυσμού. Πηγή: https://fr.wikipedia.org/wiki/Perte…
|7| Το 1917, η Ρωσία χρησιμοποιούσε ακόμη το ιουλιανό ημερολόγιο, που «καθυστερεί» περί τις 13 ημέρες σε σχέση με το γρηγοριανό που υιοθετήθηκε το 1918 και αντιστοιχεί στο δυτικό ημερολόγιο. Έτσι, η επανάσταση του Φλεβάρη του 17, έλαβε χώρα κατά την διεθνή μέρα αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών, στις 8 Μαρτίου του σημερινού ημερολογίου. Επίσης, η Οκτωβριανή επανάσταση έλαβε χώρα στις 7 Νοεμβρίου. Στο υπόλοιπο κείμενο, οι ημερομηνίες αντιστοιχούν στο σημερινό (γρηγοριανό) ημερολόγιο.
|8| Βλ. Λέων Τρότσκι. 1930. Histoire de la révolution russe (Ιστορία της Ρωσικής επανάστασης), 1. Φεβρουάριος. εκδ. Le Seuil, 1967, Παρίσι, κεφάλαιο 7.
|9| Αλεξάντρ Φioντόροβιτς Κερένσκι (Alexandre Fedorovitch Kerensky) (1881-1970), δικηγόρος, εργατικός (το κόμμα του: «troudovik») υπήρξε ηγέτης της προσωρινής κυβέρνησης το 1917.
|10| Dan, in Martov-Dan: Geschichte der russischen Sozialdemokratie (Ιστορία της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας), Βερολίνο 1926, σσ. 300-301. Αναφέρεται από τον Ernest Mandel, Octobre 1917 : Coup d’État ou révolution sociale Οκτώβρης 1917: πραξικόπημα ή κοινωνική επανάσταση), IIRF, Cahiers d’étude et de recherche numéro 17/18, Άμστερνταμ, 1992, σ. 9. http://www.ernestmandel.org/fr/ecri…
|11| Η κυβέρνηση αποτελούνταν από συμμαχία μεταξύ του κόμματος των μπολσεβίκων και των Αριστερών Σοσιαλιστών Επαναστατών..
|12| EDWARD H. CARR. 1952. La révolution bolchevique, Tome 2. L’ordre économique, (Η επανάσταση των μπολσεβίκων, Τόμος 2, η οικονομική τάξη), εκδ. Édition de Minuit, Παρίσι, 1974, κεφάλαιο 16.

*Πηγή: contra-xreos.gr

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ τους νεκρούς των ΕΛ.ΠΕ του Λάτση;



ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ τους νεκρούς των ΕΛ.ΠΕ του Λάτση;

(Στο «μνημείο πεσόντων» -τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν την περασμένη Δευτέρα- δεν αναφέρονται καν τα ονόματα των νεκρών γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση της μητέρας ενός εκ των νεκρών εργατών)

Γράφει ο Τάσος Σαραντής // Στην "Εφημερίδα των Συντακτών"
Χαράλαμπος Δευτεραίος, 41 ετών, πατέρας δύο παιδιών, Ραμαντάν Ντελιλάι, 32 ετών, Αντώνης Αβράμπος, 27 ετών, Κώστας Μαγγούρας, 31 ετών.
Eκτός των συγγενών και των συναδέλφων τους, ποιος αλήθεια θυμάται τα ονόματα των τεσσάρων εργαζομένων που βρήκαν οδυνηρό θάνατο από εκτεταμένα εγκαύματα πριν από δύο χρόνια (8/5/2015) στις εγκαταστάσεις του διυλιστηρίου της εταιρείας «Ελληνικά Πετρέλαια» (ΕΛ.ΠΕ.) στον Ασπρόπυργο;
Δύο ολόκληρα χρόνια μετά το εργατικό δυστύχημα, ένα πέπλο σιωπής εξακολουθεί να καλύπτει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προκλήθηκε η έκρηξη που σκότωσε τους τέσσερις εργαζομένους και τραυμάτισε ακόμη δύο, αφού η ανακριτική διαδικασία από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθήνας εξακολουθεί να βρίσκεται σε… εξέλιξη.
Υπενθυμίζεται ότι το δυστύχημα συνέβη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης (shut down) όταν η διαρροή εγκλωβισμένου καυσίμου 30 κυβικών μέτρων από σωλήνα της Μονάδας Αναμόρφωσης Νάφθας (U 3300) προκάλεσε πυρκαγιά με τεράστια φλόγα και έκρηξη.
Με τη Δικαιοσύνη να κινείται με σκανδαλωδώς αργούς ρυθμούς για τη συγκεκριμένη υπόθεση, ακόμη και για τα ελληνικά δεδομένα, και με τα φώτα της δημοσιότητας να σβήνουν λίγο μετά το συμβάν, γίνεται φανερός ο κίνδυνος συγκάλυψης τόσο των αιτιών όσο και των υπευθύνων του δυστυχήματος.
///// Μνημείο χωρίς ονόματα
Ακόμη και το μνημείο που στήθηκε για τους νεκρούς -τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν την περασμένη Δευτέρα-, που με εντολή της διοίκησης της εταιρείας τοποθετήθηκε έξω από την είσοδο των εγκαταστάσεων των ΕΛ.ΠΕ. Ασπροπύργου και όχι στο σημείο του δυστυχήματος, δεν έχει το παραμικρό που να θυμίζει τους νεκρούς.
Πρόκειται για ένα γενικόλογο «μνημείο πεσόντων» με έναν στίχο του Κωστή Παλαμά και τη φράση «Στη μνήμη των συναδέλφων που χάθηκαν εν ώρα καθήκοντος». Μάλιστα, η μη αναφορά των ονομάτων των αδικοχαμένων εργαζομένων στο μνημείο προκάλεσε την αντίδραση της μητέρας ενός εκ των νεκρών κατά τη διάρκεια του τρισάγιου που πραγματοποιήθηκε στον χώρο, η οποία, απευθυνόμενη δημόσια στον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας, αναρωτήθηκε γιατί δεν υπάρχει το όνομα του παιδιού της.
Υπενθυμίζεται ότι η «Εφ.Συν.» ήταν το μόνο μέσο ενημέρωσης που ασχολήθηκε ενδελεχώς με τη διερεύνηση των συνθηκών και των αιτιών που προκάλεσαν το δυστύχημα, αποκαλύπτοντας, μεταξύ άλλων, το πόρισμα που συνέταξε σε χρόνο-εξπρές η ίδια η εταιρεία, καθώς και το σχετικό πόρισμα του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας.
Αγνωστη παραμένει η τύχη του πορίσματος του Πυροσβεστικού Σώματος, το οποίο, αν και είχε ολοκληρωθεί, είχε επιστραφεί τουλάχιστον τέσσερις φορές στην υπηρεσία προκειμένου να ληφθούν συμπληρωματικές καταθέσεις.
///// Τα πορίσματα
Σε ανθρώπινο σφάλμα και στην ύπαρξη καυσίμου μέσα στον αγωγό της δεξαμενής, όπου γίνονταν εργασίες συντήρησης το πρωινό της 8ης Μαΐου 2015, απέδωσε τα αίτια της έκρηξης το πρώτο πόρισμα που εκδόθηκε για το δυστύχημα από την ίδια την εταιρεία, μόλις δεκαέξι μέρες μετά την τραγωδία, αποδίδοντας ευθύνες σε εννέα στελέχη και επικεφαλής διευθυντικών υπηρεσιών των ΕΛ.ΠΕ.
Το πόρισμα συντάχθηκε από οκταμελή επιτροπή διερεύνησης του δυστυχήματος που διόρισε η διοίκηση της εταιρείας. Σε αυτό διαπιστώθηκαν αρκετές πλημμέλειες, μεταξύ των οποίων παραβίαση της διαδικασίας έκδοσης αδειών εργασίας και ελλιπής επικοινωνία μεταξύ δύο αρμόδιων τμημάτων.
Ωστόσο, τα δύο μέλη της επιτροπής διερεύνησης που ορίστηκαν ως εκπρόσωποι των εργαζομένων δήλωσαν πως η πλημμελής τήρηση των διαδικασιών ήταν αποτέλεσμα ενός γενικότερου κλίματος πίεσης για τη γρήγορη ολοκλήρωση των εργασιών, καθώς υπήρξε προσπάθεια το χρονοδιάγραμμα της γενικής συντήρησης του διυλιστηρίου να συμπιεστεί κάτω από 35 ημέρες, αλλά και συσσωρευμένης κούρασης, λόγω γενικευμένης εντατικοποίησης, έλλειψης προσωπικού και πολλών 12ωρων εργασίας, πολύ καιρό πριν από το ξεκίνημα της γενικής συντήρησης.
Σε ό,τι αφορά την έκταση του δυστυχήματος, αναφέρεται ότι ήταν αποτέλεσμα της έλλειψης εμπειρίας-ενημέρωσης για το πώς πρέπει να αντιδρούν σε τέτοιες καταστάσεις, καθώς χειριστές τριετίας-πενταετίας συμμετείχαν για πρώτη φορά σε γενική συντήρηση.
Τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής, δηλαδή τα διευθυντικά στελέχη της εταιρείας, διαφώνησαν με αυτές τις θέσεις των δύο εκπροσώπων του σωματείου, καθώς ισχυρίστηκαν ότι το επίσημο χρονοδιάγραμμα γενικής συντήρησης του διυλιστηρίου προέβλεπε διάρκεια 35 ημερών, αλλά προέκυψε ότι οι απαραίτητες εργασίες ήταν τελικά λιγότερες από την αρχική εκτίμηση.
///// Σειρά παρατυπιών
Το δεύτερο πόρισμα, αυτό του ΣΕΠΕ, αποδίδει ευθύνες στα ΕΛ.ΠΕ., καθώς διαπίστωσε σοβαρές παραβάσεις της νομοθεσίας από την εταιρεία, παντελή απουσία συντονισμού μεταξύ των αρμόδιων τμημάτων και μη τήρηση των εσωτερικών κανονισμών.
Οι παραβάσεις αφορούσαν την έλλειψη στην οργάνωση και την επίβλεψη εργασίας εκ μέρους του εργοδότη, κάτι που προκύπτει από την αδυναμία συνεννόησης των δύο αρμόδιων τμημάτων για να εφαρμόσουν από κοινού τις απαιτούμενες διαδικασίες για τις εργασίες που προηγήθηκαν του δυστυχήματος και τη μη ορθή έκδοση άδειας εκτέλεσης των εργασιών.
Αυτό είχε αποτέλεσμα να δοθεί άδεια εκτέλεσης εργασιών στον αγωγό που εμπλέκεται στην πρόκληση του συμβάντος, χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί ο καθαρισμός και η απομόνωσή του.
Σύμφωνα με το ΣΕΠΕ, δεν τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες για την ασφαλή εκτέλεση των εργασιών και πολλές ενέργειες έγιναν στην κυριολεξία στο πόδι.
Επιπλέον, στο πόρισμά του το ΣΕΠΕ αποφαίνεται ότι η μη τήρηση των κανονισμών είχε συνέπειες και για τους εργαζομένους των ΕΛ.ΠΕ. και για τους εργαζομένους άλλων εργολάβων και ότι υπεύθυνα γι’ αυτό είναι τα ΕΛ.ΠΕ., ως εταιρεία που παρείχε τον χώρο των εργασιών και, άρα, είχε και την ευθύνη για την εξασφάλιση της ασφάλειας και της υγείας εργαζομένων άλλων εταιρειών, σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία.
Η μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο πορισμάτων είναι ότι αυτό της εταιρείας αποδίδει το τραγικό δυστύχημα σε ανθρώπινο τεχνικό λάθος που προέκυψε από την ασυνεννοησία μεταξύ δύο αρμόδιων τμημάτων, ενώ το πόρισμα του ΣΕΠΕ, επιβεβαιώνοντας αυτό το δεδομένο, το αποδίδει σε θεσμικό ζήτημα μη τήρησης και παραβίασης των κανονισμών.
///// Κι άλλες παραλείψεις
Ωστόσο, άλλα σημαντικά συμβάντα, που άπτονται των αρμοδιοτήτων και των ευθυνών του ΣΕΠΕ, δεν περιλήφθηκαν στο πόρισμα που συνέταξε. Ετσι, δεν εξετάστηκαν οι καταγγελίες που υπήρξαν για εντατικοποίηση της εργασίας, προκειμένου να ολοκληρωθούν το συντομότερο δυνατό οι εργασίες συντήρησης, με αποτέλεσμα τα συνεργεία να δουλεύουν 12, 14 έως και 16 ώρες την ημέρα.
Ούτε ότι η χρονική συμπίεση των εργασιών συντήρησης μπορεί να συνέβαλε στην εκδήλωση του δυστυχήματος. Εξάλλου δεν περιλήφθηκαν τα αποτελέσματα του επιτόπιου έλεγχου που διενήργησε το αρμόδιο Τμήμα Επιθεώρησης Εργασιακών Σχέσεων Ανω Λιοσίων, στο οποίο αναφερόταν ότι οι τρεις από τους τέσσερις μόνιμους στα ΕΛ.ΠΕ. εργαζομένους που βρήκαν τον θάνατο απασχολούνταν εκτός του νόμιμου δηλωθέντος ωραρίου τους.
Σε ό,τι αφορά την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στους χώρους εργασίας των ΕΛ.ΠΕ. και με αφορμή την τραγική επέτειο των δύο χρόνων από το δυστύχημα, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενέργειας επισημαίνει:
«Στα θέματα ασφάλειας αρκετά έχουν αλλάξει προς το θετικότερο (π.χ. προσλήψεις), αλλά αρκετά ακόμα πρέπει να υλοποιηθούν, όπως κατάργηση 12ωρων, ουσιαστική και συνεχής εκπαίδευση των συναδέλφων ιδιαίτερα των νέων, απλοποίηση διαδικασιών, μονιμοποίηση εργολαβικών συναδέλφων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Εν όψει επερχόμενων shut down και όχι μόνο, απαραίτητα κριτήρια για τις εργολαβικές εταιρείες και το προσωπικό τους είναι η πιστοποίηση, η εξειδίκευση και η επάρκεια».
///// Τι λέει σήμερα η εταιρεία
Ζητήσαμε από τη σημερινή διοίκηση των ΕΛ.ΠΕ. να μας αναφέρει τι μέτρα έχουν ληφθεί προκειμένου να αποφευχθεί ένα ανάλογο δυστύχημα στο μέλλον. Ακολουθεί η απάντηση:
«Από το καλοκαίρι του 2015, ο Ομιλος υλοποιεί ένα Ολοκληρωμένο Σύστημα Ασφάλειας σε όλες τις εγκαταστάσεις του, με έμφαση στα τρία διυλιστήρια, ακολουθώντας τα πρότυπα κορυφαίων πετρελαϊκών εταιρειών διεθνώς και με την αρωγή έμπειρων συμβούλων από το εξωτερικό
Στο «ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ», η ανάπτυξη του οποίου θα ολοκληρωθεί μέσα στο 2017, εντάσσονται όλες οι υπάρχουσες διαδικασίες ασφαλείας, επιπλέον όμως προδιαγράφονται οι απαιτήσεις για την εφαρμογή των διαδικασιών, όπως για παράδειγμα η επαναλαμβανόμενη εκπαίδευση του προσωπικού, ο ρόλος των εμπλεκόμενων εργαζομένων, η πιστοποίηση του βαθμού τήρησης, ο εντοπισμός περαιτέρω βελτιώσεων και η τακτική αναθεώρηση.
Πρωταρχικό μέλημά μας παραμένει το ανθρώπινο δυναμικό, στο οποίο επενδύουμε διαρκώς.
Για τον λόγο αυτό, έχουμε:
►Αποφασίσει και υλοποιούμε την πρόσληψη 250 εργαζομένων σταδιακά, ώστε να υπάρχει επαρκής χρόνος για την επιμόρφωσή τους.
►Αναβαθμίσει το πρόγραμμα εκπαίδευσης τόσο για το μόνιμο προσωπικό όσο και για το εργολαβικό, ένα σύνολο που πλησιάζει τους 1.500 εργαζομένους, με σκοπό την πληρέστερη κατανόηση των πιθανών κινδύνων στις εργασίες τους και τη λήψη προληπτικών μέτρων για την αντιμετώπισή τους.
►Για τα συνολικά 250 στελέχη μας όλων των ιεραρχικών επιπέδων στα διυλιστήρια, ολοκληρώθηκε πρόγραμμα εξειδικευμένης εκπαίδευσης, σε συνεργασία με διεθνώς κορυφαίο πετρελαϊκό όμιλο. Σκοπός αυτής της εκπαίδευσης ήταν να γίνει κατανοητό ότι η ασφάλεια του προσωπικού και των εγκαταστάσεων αποτελεί το πρώτιστο μέλημα για τον καθένα ξεχωριστά.
Επεκτάθηκε η έκδοση Σχεδίων Ασφαλούς Εκτέλεσης εργασιών για όλες τις σημαντικές, μη επαναλαμβανόμενες εργασίες, με πλήρη εκτίμηση των πιθανών κινδύνων και τα μέτρα αντιμετώπισής τους πριν από την εκτέλεση των εργασιών.
Ιδιαίτερα, πριν από κάθε προγραμματισμένη Γενική Συντήρηση (turnaround) εκδίδονται Σχέδια Ασφάλειας στα οποία προδιαγράφονται τα μέσα ατομικής προστασίας και ενημερώνεται όλο το προσωπικό για τους παράγοντες επικινδυνότητας και τους κανόνες ασφαλείας. Κατά τις εργασίες, υπάρχει συνεχής παρουσία Τεχνικών Ασφαλείας στο πεδίο, σε 24ωρη βάση, για να αντιμετωπίζονται άμεσα τα θέματα που προκύπτουν.
Εξάλλου, με στόχο την ευαισθητοποίηση των εργαζομένων για την ασφάλεια τη δική τους αλλά και των συναδέλφων τους, υλοποιήθηκε εκτενής καμπάνια ενημέρωσης.
Για τα ΕΛ.ΠΕ. αποτελεί στρατηγικό στόχο να συγκαταλέγονται τα διυλιστήριά του στα καλύτερα της Ευρώπης στον τομέα της ασφάλειας. Βούλησή μας είναι ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΑΣΦΑΛΕΙΣ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ».

___________
http://www.efsyn.gr/ar…/poios-thymatai-toys-nekroys-ton-elpe

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Η εφτάχρονη εμπειρία της πολιτικής διαχείρισης των Μνημονίων επιβεβαιώνει, επίσης, ότι αυτά ήρθαν για να μείνουν



Μόνοι μας...
Το τέταρτο Μνημόνιο είναι γεγονός. Απομένει μόνο η ψήφισή του από τον κοινοβουλευτικό λόχο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Τότε θα μάθουμε και όλες τις λεπτομέρειες των εφιαλτικών μέτρων που περιλαμβάνει, ενώ μέχρι τα τέλη του Μάη ενδεχομένως να μάθουμε και τη διάρκειά του (πόσα χρόνια μετά το 2018 θα πρέπει να παράγονται «πρωτογενή πλεονάσματα» ύψους 3,5% του ΑΕΠ).
Η διάρκεια, όμως, δεν έχει και τόση σημασία. Μετά από εφτά χρόνια διαρκούς κοροϊδίας -απ' όλες τις κυβερνήσεις- για το «τέλος των Μνημονίων και της επιτροπείας», που ποτέ δεν έρχεται, πρέπει να έχει γίνει συνείδηση σε όσους δεν εθελοτυφλούν, ότι δεν υπάρχει τέλος.
Τα Μνημόνια δεν είναι μια παροδική απόκλιση από την κανονικότητα, που κάποια στιγμή -δεν μπορεί- θα τελειώσει. Τα Μνημόνια είναι οι αλυσίδες της σύγχρονης καπιταλιστικής σκλαβιάς. Είναι η απάντηση του ελληνικού καπιταλισμού στην κρίση του και το εργαλείο των ιμπεριαλιστών δανειστών για τον αποικιακού τύπου έλεγχο της χώρας. Η κινεζοποίηση του προλεταριάτου σε μια χώρα στην καρδιά της Ευρώπης είναι ένα ιστορικών διαστάσεων πείραμα, που έχει ως σκοπό να προετοιμάσει το έδαφος για τη δημιουργία ασιατικού τύπου περιφερειών, στις οποίες θα μπορεί να επενδύσει το κεφάλαιο των ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ, για να μην είναι αναγκασμένο να «τρέχει» στην Κίνα, στην Ινδία, στη Νότια Αφρική, στη Βραζιλία και αλλού.
Η εφτάχρονη εμπειρία της πολιτικής διαχείρισης των Μνημονίων επιβεβαιώνει, επίσης, ότι αυτά ήρθαν για να μείνουν. Ολες οι μέχρι τώρα μνημονιακές κυβερνήσεις υπόσχονταν έξοδο από τα Μνημόνια, πότε μέσω της ολοκλήρωσης του «προγράμματος», πότε μέσω «αναδιαπραγμάτευσης των όρων του προγράμματος» και πότε μέσω… τσαμπουκά («θα καταργήσουμε τα Μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους, με ένα νόμο, σε ένα άρθρο» κτλ.). Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε πια και αυταπάτες δεν επιτρέπονται. Το τέταρτο Μνημόνιο (που θα το ακολουθήσουν και άλλα, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων) δεν είναι το τέλος, αλλά ένας ακόμα κρίκος σε μια αλυσίδα που ήδη έχει σφίξει θανάσιμα το λαιμό της εργατικής τάξης και της εργαζόμενης φτωχολογιάς.
Οποιος περιμένει ότι κάποια κυβέρνηση στο μέλλον θα επαναφέρει τα πράγματα τουλάχιστον εκεί που ήταν το 2009 θυμίζει καρκινοπαθή σε τελευταίο στάδιο, που ανηφορίζει γονατιστός τα γνωστά σκαλιά στην Τήνο, παρακαλώντας την Παναγιά να κάνει το θαύμα της και να τον γιατρέψει.
Οι υπόλοιποι οφείλουμε να συλλογιστούμε πως, όταν ακόμα και η επιστροφή στο 2009 απαιτεί σκληρούς αγώνες, με εξεγερτικά χαρακτηριστικά, σοφό θα ήταν αυτοί οι αγώνες να βάλουν στο στόχαστρό τους όχι τις μνημονιακές «εξαιρέσεις», αλλά συνολικά το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς.
Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει νόημα να αναμασάμε μονότονα ότι χρειάζονται αγώνες και όχι κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Πρέπει να διατυπώσουμε τους όρους υπό τους οποίους οι απαραίτητοι αγώνες θα είναι αποτελεσματικοί, ακόμα και στο επίπεδο των επιμέρους διεκδικήσεων.
Οταν έχεις απέναντί σου ένα συμπαγές σύστημα πολιτικής εξουσίας, με δυνατότητες συμμαχιών που παράγουν συνεχώς εναλλακτικές λύσεις διακυβέρνησης, δεν μπορείς να είσαι «σκορποχώρι» και να σέρνεσαι πότε πίσω από δημαγωγούς πολιτικάντηδες και πότε πίσω από την αστική συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Για να παλέψεις ως τάξη εναντίον τάξης πρέπει να οργανωθείς πολιτικά ως τάξη.

_________
Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ
http://www.eksegersi.gr/

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Γλώσσα, πολιτική και ιστορία

ntelilo

O Nτον Ντελίλο στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
δεκαετία του ‘80 ο Ντον Ντελίλο έζησε στην Ελλάδα, την οποία τόσο ζωηρά και πιστά έκλεισε στις σελίδες του βιβλίου του «Τα ονόματα» (εκδόσεις Εστία), Πελοπόννησο, Αθήνα, Μάνη, τα νησιά.
Σε λίγες μέρες, στις 16 Μαρτίου, ο συγγραφέας, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της μεταπολεμικής αμερικανικής, αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, θα ξαναβρεθεί στην Αθήνα για μια συζήτηση στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών με τον δημοσιογράφο Ηλία Μαγκλίνη (7 μ.μ., Κεντρική Σκηνή).
Σημαντική εκδήλωση για τους βιβλιόφιλους, σε μια μάλιστα στιγμή που η καριέρα του Ντελίλο βρίσκεται στο απόγειό της - τον περασμένο Νοέμβριο πήρε το μετάλλιο του National Book Foundation για την «εξέχουσα προσφορά του στα αμερικανικά γράμματα».
Ισως, μάλιστα, ο συγγραφέας που θεωρείται, δικαίως, ότι εξέφρασε περισσότερο από τον καθένα την παράνοια και τον πανικό της ανθρωπότητας σε έναν κόσμο γεμάτο συνωμοσίες, τρομοκρατίες, πολιτικές δολοφονίες, τεχνολογικό έλεγχο και καπιταλιστική εξουσία να ετοιμάζεται να μας εκπλήξει με μια μικρή (θεματική) στροφή.
Μέσα στον Μάιο αναμένεται το νέο του μυθιστόρημα «Zero K» και ο εκδότης του Scribner ανακοίνωσε τον περασμένο Νοέμβριο την είδηση λέγοντας ότι είναι το «πιο αστείο και συγκινητικό του» εδώ και χρόνια.
Αυτή τη φορά ο Ντελίλο δεν στοχάζεται μόνο πάνω στον θάνατο, αλλά αγκαλιάζει και τη ζωή. «Γεννιόμαστε χωρίς να το έχουμε επιλέξει. Πρέπει και να πεθαίνουμε με τον ίδιο τρόπο; Δεν είναι προς δόξα των ανθρώπων να αρνούνται να υποκύψουν στη μοίρα τους;», γράφει στο «Zero K».
Kαι πράγματι ο εξηντάχρονος δισεκατομμυριούχος ήρωάς του, ο Ρος Λόκχαρτ, οδηγεί την πολύ νεότερή του αλλά με ασθενική υγεία σύζυγό του, Αρτις, σε ένα απομονωμένο και μυστικό συγκρότημα, στο οποίο έχει επενδύσει και όπου τα ανθρώπινα σώματα διατηρούνται έως ότου οι εξελίξεις στη βιοϊατρική και την τεχνολογία θα τους επιτρέψει να ξαναρθούν στη ζωή.
Αντίθετα από αυτόν ο γιος του Τζεφ, αφηγητής του μυθιστορήματος, δεν κυνηγά την αιωνιότητα, ούτε θέλει να ξεγελάσει τον θάνατο. Δεν έχει καμιά διάθεση να «περάσει σε μια άλλη διάσταση και να ξυπνήσει σε έναν καινούργιο κόσμο». Είναι αποφασισμένος να γευτεί την ομορφιά και ανθρωπιά της καθημερινότητας, «το ζεστό άγγιγμα του ήλιου και του χώματος».
Στα 80 του σήμερα ο Ντελίλο γράφει ακατάπαυστα. Τα τέσσερα τελευταία του μυθιστορήματα «Οι χρόνοι του σώματος», «Κοσμόπολις» (έγινε ταινία από τον Κρόνεμπεργκ), «Ανθρωπος σε πτώση» (για τους Δίδυμους Πύργους) και «Σημείο Ωμέγα» κυκλοφορούν από την Εστία.
Είναι μικρά σε έκταση και σχετικά προσιτά. Εχει μείνει όμως (ήδη) στην ιστορία με λίγα απαιτητικά, σκοτεινά μυθιστορήματα, όπως τον «Υπόγειο κόσμο» (Εστία) που τον έχουν συγκρίνει με τον Μόμπι Ντικ, ένα επικό ταξίδι διά μέσου της αμερικανικής ιστορίας και λαϊκής κουλτούρας. Τον «Ζυγό» (εκδ. Χατζηνικολή) για τη δολοφονία του Τζον Κένεντι, που σύμφωνα με τον ίδιο τον έκανε να γίνει συγγραφέας. Τον «Λευκό θόρυβο» (Εστία) και το «Μάο ΙΙ» (Χατζηνικολή).
Για τον συγγραφέα, όμως, «πριν από την ιστορία και την πολιτική, είναι η γλώσσα», όπως έχει πει στο «The Paris Review».
Αυτή κάνει το έργο μου να προχωράει, η καθαρή απόλαυση να την πλάθω, να τη βλέπω να σχηματίζεται στη σελίδα, να την ακούω να σφυρίζει στ’ αυτιά μου. Και η τέχνη μπορεί να είναι απολαυστική σε πείσμα του σκοταδιού της, αν ο αναγνώστης είναι ευαίσθητος στη μουσική
Βένα Γεωργακοπούλου 


Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το 61,3% «όχι» και το Μνημόνιο 3

milios.jpg

Γιάννης Μηλιός, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ


Η συμφωνία της 13ης Ιουλίου 2015 αφήνει πολιτικά μετέωρο ένα μεγάλο τμήμα από το 61,3% του ελληνικού λαού που ψήφισε «όχι» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και το οποίο είχε εναποθέσει στον ΣΥΡΙΖΑ τις ελπίδες του για μια διαφορετική κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα.
Η εξέλιξη αυτή είναι αναπόφευκτο να δημιουργήσει μια βαθιά κρίση στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, που «ταυτοτικά» αντιστρατεύεται τη λιτότητα, τον εργοδοτικό δεσποτισμό, τη συρρίκνωση δικαιωμάτων, την ανάπτυξη για τους λίγους, τη θεοποίηση του κέρδους και του «ιδιωτικού». Που «ταυτοτικά» αντιστρατεύεται όλα αυτά που συνιστούν το Μνημόνιο 3.
Μπορεί λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη συμφωνία της 13ης Ιουλίου, να μείνει ενωμένος; Οι ουσιαστικές αιτίες τόσο για τη διάσπαση όσο και για τη διενέργεια πρόωρων εκλογών υπάρχουν, οι αφορμές πάντα βρίσκονται.
Μια εντελώς διαφορετική πολιτική στρατηγική από αυτή που ακολουθήθηκε στο εξάμηνο των διαπραγματεύσεων, απέρρεε απ’ ό,τι έλεγε το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ:
Καθυστέρηση πληρωμών προς τους δανειστές του ελληνικού Δημοσίου ήδη από τον Φεβρουάριο, μέχρι την επίτευξη συμφωνίας αντίστοιχης με τη λαϊκή εντολή, διασφάλιση των αναγκαίων για το κοινωνικό κράτος δημόσιων εσόδων μέσα από τη φορολογία του πλούτου και του μεγάλου κεφαλαίου, προώθηση μέτρων και ενός νομοθετικού πλαισίου για τον περιορισμό του χώρου εξουσίας της αγοράς, μέσα από συνεταιριστικά-συνεργατικά σχήματα που θα «ενώνουν» το άνεργο εργατικό δυναμικό με το αργούν παραγωγικό δυναμικό των κλειστών επιχειρήσεων, ενεργητική άσκηση των δικαιωμάτων του Δημοσίου επί των τραπεζών κ.λπ.
Αυτό το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Και επειδή ποτέ δεν δοκιμάστηκε, η «διαπίστωση» πως «δεν υπήρχε εναλλακτική λύση» πέρα από τη συνθηκολόγηση είναι άτοπη.
Η αποδοχή του μνημονιακού πλαισίου, η υπογραφή στις 20 Φεβρουαρίου για παράταση του προηγούμενου Μνημονίου, μάλιστα χωρίς χρηματοδότηση, ήταν αυτοκτονική.
Από το 2012 επέμενα ότι μετά την κρίση του 2008 οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν μπορούν να κυβερνηθούν με τις συναινέσεις του παρελθόντος, υπάρχει είτε ο δρόμος της νεοφιλελεύθερης σκληρής λιτότητας είτε ο δρόμος της αμφισβήτησης των προνομίων και της ισχύος του κεφαλαίου και των «αγορών». Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είχε με το μέρος του την εργατική τάξη και την κοινωνική πλειοψηφία, επιχειρηματολογούσα χρησιμοποιώντας μια φράση του Ρούσβελτ: «Το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο φόβος»!
Τις αποστάσεις μου τις δημοσιοποίησα με την προκήρυξη των εκλογών, κοινοποιώντας την επιλογή μου στον πρόεδρο του κόμματος και νυν πρωθυπουργό. Γνώριζα από νωρίς ότι η πορεία πάει αλλού, καθώς η στρατηγική αμφισβήτησης του νεοφιλελευθερισμού και της «ελευθερίας» του κεφαλαίου είχε υποκατασταθεί από μια στρατηγική «ανάπτυξης» (του ελληνικού καπιταλισμού). Φοβόμουν ότι η πορεία αυτή θα κατέληγε σε Μνημόνιο.
Ηδη μέσα από την Επιτροπή Προγράμματος με συντονιστή τον Γιάννη Δραγασάκη, όπου συμμετείχα, είχα ανησυχήσει με την αντιμετώπιση που έβλεπα να έχουν οι προγραμματικές επεξεργασίες του τμήματος οικονομικής πολιτικής όπου ήμουν υπεύθυνος.
Θεώρησα ότι θα ήμουν αποτελεσματικότερος αν παρέμενα στέλεχος του κόμματος και όχι της κυβέρνησης. Είχαμε δουλέψει συλλογικά, τουλάχιστον τα τελευταία 3 χρόνια, για ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, που εξακολουθώ να υποστηρίζω.
Αγωνίστηκα όμως για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την προεκλογική περίοδο, αλλά και μετά την εκλογική νίκη, προσπαθώντας και ελπίζοντας να αποτραπεί αυτή η πορεία, μέχρι τέλους, και το τέλος για μένα ήταν η 20/2.
Μετά την υπογραφή του Μνημονίου 3, όλα είναι δυσκολότερα. Ισως ακόμη και τώρα να υπάρχουν πολιτικές που θα μπορούσαν να δώσουν διεξόδους. Π.χ. υπάρχουν λύσεις για την καταπολέμηση της ανεργίας, όπως η σύνδεση της ιδιωτικής και δημόσιας αργούσας περιουσίας με τους ανέργους, συνεργατικά σχήματα κοινωνικής οικονομίας, και δεν σας λέω τίποτε έξω από τις επεξεργασμένες θέσεις του κόμματος.
Το ερώτημα είναι, επιθυμεί η κυβέρνηση να περιορίσει τον χώρο κυριαρχίας της μεγάλης ιδιωτικής επιχειρηματικότητας μέσω της κοινωνικής οικονομίας, ενδιαφέρεται να μεταφέρει τα φορολογικά βάρη στο μεγάλο κεφάλαιο; Ή έχει τελεσίδικα μετατραπεί σε μια κυβέρνηση στην υπηρεσία των συμφερόντων του κεφαλαίου;
*Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Κύμα ενοποιήσεων στο Εθνικό Ασφαλιστικό Ταμείο


από το:  gr.mme.observer
Αυτά είναι τα πρώτα από τα έξι βήματα που θέλει να κάνει το υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας για τη διοικητική και θεσμική ενοποίηση όλων των συνταξιοδοτικών φορέων, σε ένα Ταμείο, στο Εθνικό Ασφαλιστικό Ταμείο (ΕΑΤ). Αυτά τα βήματα έφερε στη δημοσιότητα η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ) μετά τη συνάντηση που είχε ο πρόεδρος της συνομοσπονδίας Β. Κροκίδης με τον επικεφαλής του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), καθηγητή κ. Νικ. Φίλιππα, σύμφωνα με όσα καταγράφει ηΧριστίνα Κοψίνη στην Καθημερινή (8/7/2014):
20140708kathimerini19x0700
Ενοποιήσεις των Ταμείων επικουρικής ασφάλισης και των φορέων χορήγησης εφάπαξ σε ανεξάρτητους τομείς. Ενοποίηση του Ενιαίου Ταμείου Ασφάλισης Αυτοαπασχολουμένων (ιατρών, δικηγόρων, μηχανικών) με τον Οργανισμό Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών (πρώην ΤΕΒΕ, ΤΑΕ, ΤΣΑ). Ενταξη στο ΙΚΑ του νέου μεγάλου Ταμείου που θα προκύψει από την ενοποίηση ΕΤΑΑ και ΟΑΕΕ, με ενιαίο θεσμικό πλαίσιο για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Αναδιοργάνωση του ΟΓΑ με βάση το μοντέλο που επελέγη για το μεγάλο επικουρικό, το ΕΤΕΑ, γεγονός το οποίο ενδεχομένως παραπέμπει στην υιοθέτηση της «ρήτρας μηδενικού ελλείμματος» και για τον κύριο φορέα ασφάλισης αγροτών.
Αυτά είναι τα πρώτα από τα έξι βήματα που θέλει να κάνει το υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας για τη διοικητική και θεσμική ενοποίηση όλων των συνταξιοδοτικών φορέων, σε ένα Ταμείο, στο Εθνικό Ασφαλιστικό Ταμείο (ΕΑΤ). Αυτά τα βήματα έφερε χθες στη δημοσιότητα η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ) μετά τη συνάντηση που είχε ο πρόεδρος της συνομοσπονδίας Β. Κροκίδης με τον επικεφαλής του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), καθηγητή κ. Νικ. Φίλιππα. Στην ανακοίνωση η οποία εκδόθηκε λίγο πριν δημοσιοποιηθεί η παραίτηση από το αξίωμα που έχει στον εργοδοτική οργάνωση ο κ. Β. Κορκίδης αναφέρεται ότι όλη η διαδικασία ενοποιήσεων πρέπει να έχει συντελεστεί μέχρι το τέλος του 2015.
Επίσης, ακόμη πιο σημαντική από τη διαδικασία της διοικητικής ενοποίησης είναι η καθιέρωση ενιαίου θεσμικού πλαισίου και Κοινού Κανονισμού, με αποτέλεσμα τη σταδιακή (;) επικράτηση ενιαίων όρων ασφάλισης και συνταξιοδότησης.
Ο κ. Φίλιππας δήλωσε στην «Κ» ότι ο στόχος της έκθεσης που έχει αναλάβει το ΚΕΠΕ και πρέπει να καταθέσει μέχρι το τέλος Ιουλίου στο υπουργείο Εργασίας δεν είναι να υποδείξει το πώς θα γίνουν οι ενοποιήσεις. Η έκθεση -για την κατάρτιση της οποίας γίνονται συναντήσεις με όλους τους φορείς- θα αποτελεί μια ευρεία βιβλιογραφική αναφορά σε χώρες και παραδείγματα συγχωνεύσεων ασφαλιστικών οργανισμών και μια παρουσίαση «καλών πρακτικών» ανά τον κόσμο και ειδικότερα στην Ενωμένη Ευρώπη και τις χώρες του ΟΟΣΑ.
Πάντως, σύμφωνα με την ΕΣΕΕ, το σύστημα θα έχει όχι μόνο κεντρική διοικητική υποστήριξη, αλλά και κεντρική οικονομική και τεχνολογική. Στον προγραμματισμό φέρεται ότι είναι η δημιουργία φορέα (εκτός ΗΔΙΚΑ) που θα αναλάβει την υποστήριξη όλων των φορέων, η δημιουργία σημείων εξυπηρέτησης ασφαλισμένων και τηλεξυπηρέτηση.
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση μέχρι τον Νοέμβριο πρέπει να έχει νομοθετηθεί η μεταρρύθμιση προκειμένου να αρχίσει η υλοποίησή της από τον Ιανουάριο. Η ΕΣΕΕ έχει εκφραστεί θετικά ως προς τη δημιουργία ενός Ταμείου κύριας ασφάλισης με τρεις κλάδους, έναν για μισθωτούς, έναν για ελεύθερους επαγγελματίες κι έναν για αγρότες. Ωστόσο, εκφράζει τον προβληματισμό της για το ύψος της βασικής σύνταξης των 360 ευρώ καθώς και για τις αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού του εφάπαξ και την υφιστάμενη κατηγοριοποίηση των κλάσεων του ΟΑΕΕ.
Η ωρολογιακή βόμβα του ασφαλιστικού
08s19syntaxeisf-thumb-large


















Τα επόμενα χρόνια το ασφαλιστικό σύστημα θα απαιτεί σε ετήσια βάση από 1 έως 2,65 δισ. ευρώ περισσότερα απ’ όσα προβλέπεται να διατεθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό, προκειμένου να ανταποκριθεί στην καταβολή των συντάξεων και των άλλων παροχών. Το 50% αυτής της επιπλέον επιχορήγησης προκύπτει από την ανεργία και τις σχετικά υψηλές συνταξιοδοτικές παροχές, όπως προκύπτει από τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων για τα έτη που διανύθηκαν στην εργασία και ασφαλίστηκαν μέχρι το 2010 για τους ασφαλισμένους άνω των 45 ετών. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε η μελέτη που παρουσίασε χθες ο κ. Βασ. Μπέτσης, ο οποίος συμμετείχε σε ημερίδα της ΟΚΕ με θέμα «Γήρανση του πληθυσμού: Eνταξη στην Απασχόληση και την Κοινωνική Ασφάλιση». Σύμφωνα με τον καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Χρ. Μπακαβό, οι 4 στους 10 πολίτες θα είναι άνω των 50 και έως 64 ετών.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Σ. Ρομπόλη, το πρόβλημα της υποχρηματοδότησης των Ταμείων είναι πολύ σοβαρό όσο διατηρείται και αυξάνεται η ανεργία. «Για να πέσει η ανεργία στα προ κρίσης επίπεδα, δηλαδή από το 28% στο 12%, απαιτείται να αυξηθεί το ΑΕΠ σχεδόν κατά 48%». Ιδιαίτερα ανήσυχος ήταν και ο εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ Στ. Ανέστης, ο οποίος ανέφερε ότι «μαζί με την ωρίμανση του πληθυσμού ωριμάζει και η ωρολογιακή βόμβα του ασφαλιστικού».
gr.mme.observer | 9 Ιουλίου 2014 στις 12:12 μμ | Κατηγορίες: ασφάλιση γενικά | URL: http://wp.me/pyE2b-Sf